Onderweg naar een weekendje Drenthe kreeg ik op de A28 ter hoogte van Zwolle een lekke band. Ik merkte het nauwelijks. Achteraf realiseerde ik me dat ik een plofje had gehoord, dat ik niet kon thuisbrengen. Mijn auto begon niet meteen te schommelen of te trillen. Dus ik reed rustig door.
Een vrachtwagenchauffeur probeerde me met toeteren en groot licht te waarschuwen, maar ik ben niet zo van de vrachtwagenchauffeurs, dus ik negeerde hem. Toen kwam er een Jeep naast me rijden waarvan de chauffeur opnieuw een poging deed me met gebaren iets duidelijk te maken. Ik kon hem niet volgen en hij draaide zijn raampje open. Ik de mijne.
Je linker achterband is lek, zei hij.
Oh !!! zei ik. Dank je wel.
En ik dacht Huh? Ik had zoiets nog nooit bij de hand gehad.
Voor me doemde een P 1200 m bord op en dat leek me een goede plek om heen te rijden. Ik reed daar met 80 km per uur en knipperende oranje lampjes naartoe.
Ik zag een grote parkeerplaats voor vrachtwagens en een personenauto die zichzelf achter een vrachtwagen had neergezet. Ik besloot daarachter te gaan staan om de ANWB te bellen.
Balen. Ik wist niet eens of ik wel een reservewiel in mijn nieuwe tweedehandsauto had. Nooit gecheckt.
fix everything
Ik was nog niet uitgestapt of de man uit de personenauto voor mij kwam naar me toe.
- Can I help?
- Do you know how this works?
vroeg ik een beetje aarzelend.
Hij lachte.
- We from Romania know how to fix everything!
Ik zei: Whoh. Please.
Ik alles uit de achterbak halen. Koffertje, doos met etenswaren, kratje met autospullen etcetera.
Hij heel vakkundig het reservewiel eruit gehaald (het was er!), auto omhoog gekrikt, oude wiel eraf, reservewiel er op. Hij moest nog even kijken, omdat de velg wat kleiner was dan van de normale band en de band zelf wat dikker. Kennelijk was hem dat niet bekend (en mij al helemaal niet). Ik keek in verwondering toe. Alles was binnen een kwartiertje gepiept.
Hij zei: Ik zag het gebeuren, toen ik op de snelweg reed en ik dacht: kijken of ik haar kan helpen.
Hè? zei ik. Ik kreeg er kippenvel van.
Wat een schat. Eind 30-er. Op weg naar een barbecue in Duitsland.
Ik heb hem de fles wijn gegeven die ik in mijn doos met etenswaren had.
Hij wachtte tot ik was weggereden en vertrok iets later. Alles deed het weer.
Op de snelweg passeerde hij me nog even en zwaaide. Ik ook.
Engelen bestaan.
Eenheidsveld
Bovenstaand was een mooie ervaring van stroming voor mij, waarin de oplossing zich aandiende, nog voordat mijn probleem een probleem kon geworden. Het leek ergens zo vanzelfsprekend, maar waarom gebeurt het mij dan niet altijd?
Achteraf realiseerde ik me een paar dingen, die ik graag met je wil delen, omdat het jou misschien ook helderheid kan geven over jouw stroming op het aardse vlak.
Ten eerste, dat ik een waarschuwingssignaal negeerde, omdat ik kennelijk een negatieve overtuiging heb over vrachtwagenchauffeurs. Die overtuiging had mij uit de stroom kunnen halen, als ik niet direct nog een keer een waarschuwing had gekregen.
Los van deze overtuiging is het negeren van signalen op zichzelf een saboterend stukje in mij – dat ik steeds beter ga herkennen. Het is ooit ontstaan op trauma om verdere overweldiging te voorkomen en deels een gewoonte geworden. Saboterende delen beginnen vaak als bescherming, maar kunnen later in je leven een hindernis worden.
Het tweede signaal negeerde ik niet.
Het tweede wat me opviel, was dat ik niet in paniek raakte. Ik weet nog dat er één moment was waarop mijn zenuwstelsel, dat geschrokken was en op alert stond, direct de auto aan de kant wilde zetten, maar mijn intuïtie me tegenhield. Ik zag het P 1200 m bord in een split second en was er al naar op weg. Ook dat had anders kunnen gaan.
Achteraf zei de manager van mijn garage dat het ‘verstandig’ was wat ik had gedaan, want dat in veel situaties mensen alsnog worden aangereden als ze hun auto direct langs de kant zetten, vaak door een vrachtwagen.
Het laatste wat mij opviel, toen ik weer wegreed, was dat ik mij veilig en geborgen voelde. Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en spiritueel. Het was voor mij een soort eenheidservaring. Ik realiseerde me dat dat ook anders had kunnen zijn, als ik de hulp niet had aanvaard.
En dan bedoel ik niet alleen de praktische hulp, maar ook het ontvangen ervan in mijn zijn. Zonder afweer vanbinnen. Ik had bijvoorbeeld kunnen denken dat de ANWB mij beter had kunnen helpen dan een vreemde en bedanken voor de hulp.
Of ik had me wel laten helpen, maar innerlijk een afweer hebben gevoeld. Wat een overlevingsmechanisme op kwetsing van mij is. Dan was ik misschien mopperend weggereden (dat mij dit nou weer moest overkomen) of angstig (met de vraag of hij het wel goed had gedaan).
Ook spiritueel vond ik het een mooie ervaring van het onderliggende eenheidsveld. Iemand besluit me te gaan helpen en staat dan klaar op de parkeerplaats 1200 meter verderop, op het plekje vóór mijn auto.
Het eenheidsveld is er altijd, alleen sta ik er niet altijd mee in verbinding. Het wordt echter steeds meer voelbaar en zichtbaar, net als de delen die dat nog in de weg zitten.
Reset?
Herken je hier iets van?
Of wordt door mijn ervaring iets in jou geraakt?
Als je een keer wil stilstaan bij de onbewuste patronen die je stroming misschien nog belemmeren, dan kan een energetische reset je helpen weer online te komen.